خواب ديدم، در خواب با خدا گفتگو داشتم...

خدا گفت: پس مي خواهي با من گفتگو كني؟

گفتم اگر وقت داشته باشيد

خدا لبخند زد....وقت من ابدي است

چه سوالاتي در ذهن داري كه مي خواهي از من بپرسي؟

چه چيزي بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي كند؟

خدا پاسخ داد....

اين كه آنها از بودن در دوران كودكي ملول مي شوند، عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند، بعد حسرت دوران كودكي را مي خورند.

اين كه سلامتشان را صرف بدست آوردن پول مي كنند و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتي مي كنند.

اين كه با نگراني نسبت به آينده ، زمان و حال فراموش شان مي شود آنچنان كه ديگر نه در آينده زندگي مي كنند و نه در حال.

اين كه چنان زندگي مي كنند كه گويي هرگز نخواهند مرد ، و چنان مي ميرند كه گويي هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دست هاي مرا در دست گرفت و مدتي هر دو ساكت مانديم...

بعد پرسيدم:

به عنوان يك پدر مي خواهيد فرزندانتان چه درس هايي از زندگي را ياد بگيرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد:

ياد بگيرند كه نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد، اما مي توان محبوب ديگران شد.

ياد بگيرند كه خوب نيست خود را با ديگران مقايسه كنند.

ياد بگيرند كه ثروتمند كسي نيست كه دارايي بيشتري دارد ، بلكه كسي است كه نياز كمتري دارد.

ياد بگيرند كه ظرف چند ثانيه مي توانند زخمي عميق در دل كساني كه دوستشان دارند ايجاد كنند ، و سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التيام يابد

با بخشيدن، بخشش ياد بگيرند.

ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را عميقا دوست دارند اما بلد نيستند احساسشان را ابراز كنند.

ياد بگيرند كه مي شود دو نفر به يك موضوع واحد نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند.

ياد بگيرند كه هميشه كافي نيست ديگران آنها را ببخشند بلكه خودشان هم بايد خود را ببخشند.

ياد بگيرند كه من اينجا هستم

هميشه.....

شاعر: ويتا استر يكلند